Og...

þá er ættarjólaballið búið. Það stóð stutt en gaman allan tímann. Þvílíkur fjöldi af ættmennum Gumma. Veitingarnar þöktu borðið allan tímann og það var ekkert hægt að sjá að fólk hefði borðað nóg yfir jólin. Það voru ýmis skemmtiatriði en Kristín sá okkur nú fyrir einu gullkorninu. Sko, fyrir nokkrum dögum fór hún að spá í og spyrja hvernig hún ætti að bregðast við þegar ókunnugir færu að tala við hana.Við sögðum henni að réttu viðbrögðin væru bara að svara ekki og labba í burtu. Og þannig byrjaði hún á jólaballinu, þegar ein litla frænka hans Gumma gekk að henni og ætlaði að eiga við hana samræður á bleiku skýji labbaði Kristín bara burt og kom og talaði við okkur. Hún sagði okkur frá því að hún hefði talað við sig og við í tómu sakleysi spurðum hverju hún hefði svarað. " Engu, ég á ekki að tala við ókunnuga !!" svo að við leiðréttum blessað barnið og sögðum henni að það væri óhætt að tala við þá sem væru þarna inni í salnum. Svo hún hljóp af stað og það slitnaði ekki á milli hennar og Magneu allt ballið. Svo þegar jólasveinninn birtist þá færðist bara skelfingarsvipur yfir hana enda var hann með eindæmum ofvirkur. Hrikalega skemmtilegur. Að lokum dansaði hún við hann og fékk að launum nammi í poka. Svona til að viðhalda sykurstuðlinum í hæstu hæðum út daginn.
En mikil ósköp er svo gott að vera komin heim. Ég stefni á að fara í náttfötin mín fljótlega og hafa það notalegt í kvöld. Ég á reyndar eftir að heyra í Siggu, mér heyrðist fyrir helgi að hún ætlaði sko að vera í miklu djammstuði í kvöld, skella sér jafnvel á Sálarball á Selfossi með strípuhnökkunum. Hver veit hvað verður....

c",)