Og...

enn einu sinni líður langt á milli...
enda lífið aldeilis ljúft og ekkert sérlega merkilegt þegar lífið snýst um að vinna, borða og sofa. En þó hefur svona eitt og annað gerst undanfarið...

Míns skellti sér á djamm um síðustu helgi og það var mjög svo skondið. Við buðum Ragnheiði og Önnu í mat og lingó á laugardaginn síðasta ( lingó = alkóhól...eða eðalguðaveigar í sumra augum ). Flýttum okkur sem sagt að borða og svo drukkum við vel og mikið það kvöldið og skunduðum svo niður í bæ seint og um síðir. Minn kæri gafst upp mjög snemma og skildi okkur stelpurnar eftir á djamminu og okkur leiddist ekkert sérlega eftir það. Lentum reyndar í algjörri eðalbeyglu sem að var örugglega á einhverju öðru en lingói því að hún vildi alveg endilega fá að slást við Ragnheiði sem að sló um sig með rauða hárinu og var slétt sama um þessa geit sem að gjammaði fyrir framan hana. Það var mjög skondið að horfa upp á þetta og enn einu sinni sannað að þegar stúlkukindur eru að fá sér lingó eða eitthvað annað sterkara þá kemur verndar-veiði eðlið upp í þeim og það er ekki verandi nálægt þeim :S þetta var eitt það undarlegasta sem að ég hef séð til nokkurrar af mínu kyni... en ein af þessum minningum sem að við getum hlegið að endalaust... BAH !!!!!

Svo hefur heilasellunum fækkað snarlega síðustu viku því að ég mætti einungis einn dag í vinnu en eyddi hinum heima við að sinna sjúklingi. Fór reyndar til tannsa inn á milli og lét kippa einum jaxl úr mér sem var btw á leiðinni út í eyra og ekkert sérlega þægilegur andsk.... sá !! Kristín var illa haldin af kvefi og hita og var svo mikill sjúklingur að ég sat með hana í fanginu meira og minna og er komin með ógeð á Disney fabrikkunni og öllu því sem að hún hefur framleitt síðustu 10 ár. Það hefur allt fengið að rúlla í gegnum vídeótækið sem að hefur verið í gangi nonstop með mismunandi fígúrum að öskra og reyna að tjá sig...en þetta vilja börnin. Ég loka bara inn á meðan þetta gengur á og athuga svo með lífsmörkin í henni nokkru síðar....svona þegar ég hef fengið að setja hana niður.

Okkur var svo boðið í 7 ára afmæli í gær til hans Sindra Freys ( copy/paste af Sissu og Bjarna vinum okkar ) og sátum og fengum okkur sykursjokk í formi alls konar hnallþóra með hinu og þessu. Er enn hálfdösuð eftir átið...en þetta var nú þess virði. Og fengum svo knús og kreist fyrir gjöfina sem að leggst væntanlega inn á sífeitari bankabók sem að hann á...
Svo fórum við í bíó í gærkvöldi og sáum Lost in Translation. Hún fær mín meðmæli...alveg hiklaust. Góðir toppar sem að gera góða mynd betri og svo náttúrulega góðir leikarar sem að geta ekki klikkað. Alla veganna ekki Bill Murray...blessaður ;)

Svo á víst að baka bollur í dag... en ég er nú alvarlega að gæla við að fá aðstoð eðalbakarans á horninu við bollugerðina og ekkert reyna við þetta enn einu sinni. Get hugsað mér að gera allt annað en að eyða deginum í eldhúsinu...enda á ég að vera í stanslausu dekri í dag þar sem að það er konudagurinn. Hehehe...segi það og skrifa. Nema hvað að minn kæri er í augnablikinu að spila og þarf svo aðeins að skreppa í vinnuna. Blessaður...svo að hann verður sko aldeilis að taka fram dekurstuðið í kveld þegar ég fæ athygli hans óskerta ;)
Annars örvænti ég engan veginn þegar lífið er svona ljúft upp á hvern einasta dag...veit ekki hvort að ég myndi finna mun á því að það væri konudagur eður ei...slíkt er dekrið ;)

Well, best að fara að ryksuga upp sílíkonkúlur sem að eru út um alla íbúð...NEI, ég var ekki að fá mér stærri júllur, við vorum að fá okkur svona voðalega sniðugan kattasand í formi áðurnefndra kúla sem að eiga að taka í sig alla lykt. Og þær gera það en eru út um alla íbúð því að þeir skvetta þessu út úr kassanum og leika sér svo að þeim, blessuð nittvittin. Ekkert sérlega þægilegt að stíga á þetta en allt fyrir ammoníakslyktarleysið...og hananú ;)

c",)