M M M M M...

hvað það er alltaf ljúft þegar það eru helgar...bara tjill og notalegheit.

Vikan var svona frekar skondin, kattalega séð. Óbermin afrekuðu ýmislegt...mícró lét sig gossa niður af svölunum eitt kveldið og vældi og skældi undir pallinum niðri í garði því að hann var svo hræddur við þessa stóru og ógnvænlegu veröld sem að allt í einu blasti við honum. Reyndar áttu 2 aðkomukettir örugglega sinn þátt í að gera hann svona skelkaðan. Þannig að við eyddum kvöldinu í það að reyna að lokka hann inn með alls konar brögðum, sem gengu misvel. Nota bene, það var 10 stiga frost úti svo að þetta var ekkert sérlega skemmtilegt. Að lokum náðum við honum klukkan hálfeitt um nóttina og skriðum fegin upp í rúm. Nanó var svo fegin að fá bróður sinn aftur að hann tók sig til og þreif hann frá toppi til táar. Kannski vildi hann líka fá smá nasaþef af veröldinni. Eftir þetta er mícró að verða sífellt meir og meira æstur í að komast aftur út. Svo að það þarf að ákveða mjög fljótlega hvort að kvikindin eiga að vera inni- eða útikettir.

Það er nú ekki allt búið. Náttúrulega er þeirra hlutverk á heimilinu að eta, skíta og klóra. En þeir bættu við sig einu hlutverki sem að er ekki það fallegasta sem að við höfum séð til þeirra. Við vorum bara í rólegheitunum ennþá í rúminu á föstudagsmorgun þegar við heyrðum einhver furðuleg hljóð. Minn kæri vatt sér framúr og kíkti fram á klósett og viti menn...þar voru 2 kettir á haus niðri í klósettskálinni að fá sér sopa. Ég trúði ekki mínum eigin augum þegar ég sá þetta en þetta var víst satt. Svo að við höfum ekki klappað þeim síðan þá og alveg spurning hvenær okkur er hætt að gera það.
Þeir eru stórskrýtnir, það er ekki hægt að segja annað...

Annars hefur lífið þessa vikuna snúist um að vinna og sofa, minn kæri hefur reyndar gert fullmikið af því fyrra svo að ég hef varla séð hann í viku. En það stendur allt til bóta ;)

Best að fara að horfa á eitthvað í blessaðum imbanum...og muna að loka klósetinnu :S

þangað til næst...

c",)