Já já...

það er naumast að það er langt síðan síðast.

Kannski má kenna bömmernum yfir því að vera komin á fertugsaldurinn eða vera orðin hálfsextug um þessa leti........ en ég er ekki haldin bömmer yfir því svo að ég hef hreinlega, kannski, ef til vill...verið LÖT og haft nóg annað að gera. En það er ekki eins og ekkert hafi gerst síðan síðast.


Ég er orðin þrítug. Dagurinn var yndislegur í alla staði og ég er svo sátt við þetta ólíkt mörgum öðrum sem að hreinlega vorkenndu mér :S Við fórum út að borða með stóðið og hétum því að gera slíkt aldrei nokkurn tímann aftur. Það var slegist aftur í allan tímann, tuðað og vælt. Mjög svo skemmtilegt. En við þraukuðum þetta og vorum södd og sæl þegar við skriðum heim. Ég fékk meira að segja pakka þennan dag, sléttujárn...eitthvað sem að mig hafði svo lengi langað í. Minn kæri er nú svo yndislegur... sigh
Ragnheiður eðalskvísa afrekaði líka að verða árinu eldri degi á undan mér svo við höldumst í hendur við þetta eins og svo margt annað ;)
Svo hélt ég nú upp á þennan stóráfanga í lífinu helgina á eftir. Bakaði eins og brjálæðingur og minn kæri hlær enn að því að ofninn hafi verið rauðglóandi í 3 sólarhringa...sem hann var því að það var nóg að gera. Ég komst að leið að því að það verður ekkert mál að halda fermingarveislu eftir 2 ár ( og 3 ár ) ef að börnin mín kjósa að fara þann veginn í lífinu. Míns er nú svo dugleg í eldhúsinu...bah !!!
Alla veganna þá var fullt hús af gestum allan daginn og bara frábær dagur í alla staði. Ég hélt að ég hefði verið of dugleg en svo var nú aldeilis ekki. Kökurnar og meðlætið kláraðist næstum...svo að ég var nú sátt. Ég fékk svo mikið af pökkum að ég hef aldrei séð annað eins né upplifað.

Spegill ( bráðnauðsynlegur og þurfti hann aldeilis til að fá að líta fegurð mína og það í fullri líkamsstærð... )
Desertskálar frá tengdó...sem meira að segja passa við fínu glösin mín = mjög sátt :)
fallegar rósir...
ostadiska...komnir í brúk ;)
geisladiskinn með Todmobile og sinfó, algjörlega brilljant...og frosk með svona dinglumdangli sem ég hengdi á útidyrahurðina
leðurtösku með fullt af kremum og ilmvatnsprufum, hef ekki lyktað svona vel í háa herrans tíð...múhaaaaaaaaa
pening...sem kom sér vel nokkrum dögum síðar þegar ég flúði land með mínum kæra...
æðislega kertastjaka frá æskuvinkonu minni...sem hún gerði sjálf !!!
og þá held ég að ég sé búin að telja allt upp. Ef að ég hef gleymt einhverju er það minni mínu að kenna en ekki því að það hafi ekki skipt mig máli :)

Að loknu afmælinu tóku við erfiðir vinnudagar því að ég var alveg að fara að komast í frí...sem var mjög svo kærkomin tilbreyting...
Fimmtudaginn 25.mars héldum við til Póllands, ég og minn kæri. Renndum í leifsstöð í rólegheitum og mættum snemma til að fá almennileg sæti. Það gekk nú ekki eftir því að í sardínudósina ( flugvélina ) hafði elsta og minnsta fólkinu verið komið fyrir við neyðarútgangana...í mesta fótarýminu. Svo að við enduðum á að sitja í níðþröngum sætum með hnén í nefinu í þá 4 tíma sem að flugið tók til Kraká. Þegar við lentum tók ekkert skárra við því að það þurfti að fara í gegnum passann hjá öllum farþegunum. Hljómar ekkert svo illa nema hvað að við vorum vél númer 2 til að mæta á svæðið og það var einn maður að taka á móti 400 manns. Svo að skiljanlega þá tók þetta smá tíma. Þegar það kom loksins að mér þá skoðaði hann passann minn blaðsíðu fyrir blaðsíðu eins og þetta væri ævisagan mín. Svo pikkaði hann nafnið mitt inn en kunni nú ekki á lyklaborðið svo að þetta tók alveg korter. Að lokum slapp ég í gegn með leyfi hans til að dvelja í Póllandi í nokkra daga. Taskan mín var búin að renna alveg 5 sinnum í gegn frammi og var örugglega farin að örvænta um eiganda sinn ( þ.e. ef að fína taskan mín gæti það ). Eftir að minn kæri var líka sloppinn í gegn drifum við okkur að endurheimta eigur okkar og náðum í næsta taxa. Leiðin að hótelinu var mjög undarleg. Þetta var um kvöld og þarna strax komst ég að því að pólverjar eru ekkert að eyða í veglýsingu. Og fólkið ekki heldur því að klukkan 9 þá var eiginlega hvergi ljós að sjá. Það tók einhvern hálftíma að komast inn á hótel en leiðin var ekki nema svona 14 km. Ástæðan fyrir því að þetta tók sinn tíma var sú að það er þrætt í gegnum öll krummaskuð á leiðinni. Vegurinn liggur í gegnum alla bæi og húsaþyrpingar svo að hámarkshraðinn var sums staðar 20km/klst.
Hótelið blasti loks við okkur vel upplýst og glæsilegt. Við tékkuðum okkur inn undir drunandi partímúsík ( einhverjir plebbar með partí á barnum ). Okkur var afhent lyklarnir að herbergi með 2 rúmum, aðskildum í þokkabót. Við vorum ekki lengi að skipta út því að við vorum nú í fríi...come on ;) Herbergið okkar var draumi líkast. Algjörlega æðislegt og ég veit alveg hvernig framtíðarherbergið mitt verður...copy, paste. Við vorum á fyrstu hæð, rétt fyrir ofan allan skarkalann niðri en urðum hans aldrei var. Við sjænuðum okkur aðeins til og skelltum okkur svo út að finna eitthvað að borða. Nota bene...kuldinn beit í lærin þegar við stigum út svo að það vorið var ekkert að segja til sín. Alla veganna, eftir að hafa labbað niður í miðbæ þá fundum við æðislegan mexikóskan veitingastað sem heitir Azteka. Ef að einhver er að fara til Kraká þá er þetta besti staðurinn þar að okkar mati. Við fengum okkur corona og frosnar margarítur og gott að eta. Kíktum svo aðeins út á lífið og komumst að því að í Kraká stendur það alveg undir morgunn. Og verðlagið spillir ekki fyrir því að 2faldur á barnum kostaði okkur 152 krónur !! Segi það og skrifa. 152 krónur. Hægt að fara á suddadjamm fyrir 1500 kall ;) Við stöldruðum ekkert lengi við heldur drifum okkur inn á hótel.
Föstudagurinn var alveg frír við allt skipulag. Við röltum um bæinn og reyndum hvað best að forðast hina íslendingana sem að flugu með okkur út. Þau létu flestöll plata sig í sight seeing um miðbæinn með íslensku gætunum ( =geitunum ). Það var þá ekkert erfitt að forðast þau því að þau voru svona eins og börn í leikskóla sem halda í band þegar þau fara niður í bæ. Og fremstur var geitin með íslenska fánann og veifaði honum í gríð og erg og tuðaði eitthvað sem enginn heyrði. Það var ískalt og blautt og þessi grey ( vonandi hafa þau lært af þessu ) voru hundblaut og aumkunnarverð. Á meðan nutum við alls þess sem að miðbærinn hafði upp á að bjóða og höfðum það svo gott. Fjarri hinum íslendingunum. Fórum svo út að borða um kvöldið og höfðum það notalegt. Eða alla veganna reyndum það. Mig minnir að við höfum farið á ítalskan stað !?!?! sem að bauð upp á eldbakaðar pizzur. Okkur hlakkaði mikið til en þegar þær komu þá brostum við ekki lengur. Minn kæri fékk sér pizzu sem á var dreift gulrótum, gulum og grænum baunum og einhverju kjötmeti sem að skoppaði af pizzunni við fyrsta tækifæri. Ég fékk mér pizzu með einhverri reyktri skinku og það átti að vera brokkolí á henni en í staðinn voru þar ætiþistlar. Sem að ég er með netta fóbíu fyrir. Alla veganna eftir mikið puð og plokkerí tókst okkur að klára næstum og forðuðum okkur út. Kíktum á skoskan pöbb þar sem við gátum talað saman heillengi og héldum barnum uppi því að við vorum þau einu þarna inni sem ekki voru að drekka hálfan líter af bjór sem kostaði 100 kall. Við vorum í dýrari drykkjum sem kostuðu alveg 200 kall.
Laugardagurinn var mjög skemmtilegur. Við fórum snemma á fætur og út í bæ að bílífast fyrir hádegi. Eftir hádegi var svo farið í saltnámur í nágrenni Kraká. Mjög forvitnilegur staður. Við sáum bara brotabrot af honum en leið okkar lá einhverja 200 metra niður í jörðina og við sáum alls konar hvelfingar sem að menn höfðu meitlað út í gegnum tíðina, nokkrar aldir. Sáum meðal annars 3 kapellur en greyin voru mjög trúuð á sínum tíma og fannst nauðsynlegt að fleygja sér á skeljarnar af og til. Þetta var alveg ótrúlegt hvað þeir afrekuðu með höndunum einum saman. Þarna eru meðal annars einhverjir full size fótboltavellir lengra niðri í jörðinni. Þetta var mikið puð niður stiga en sem betur fer tókum við lyftuna upp. Ferðin tók aðeins lengri tíma því að þar sem íslendingar eru þá er alltaf eitthvað vesen. Þarna voru einstaklingar sem að fannst svo sniðugt að skoða aðeins meira en hinir og létu svo bíða eftir sér lon og don þegar allir vildu fara að komast aftur á hótelin. Alla veganna þá tókst okkur það að lokum. Og fórum aftur út að borða á Azteka, vorum búin að finna góðan mat og nenntum ekki að verða aftur fyrir vonbrigðum !!
Á sunnudeginum fórum við svo til Auschwitch. Vona að mér hafi tekist að stafa þetta rétt. Mér leið undarlega allan tímann á leiðinni þangað og þegar við komum svo loksins eftir að hafa þrætt öll krummaskuðin á leiðinni þá var þetta mjög þrúandi. Óhugnalegt að vera á þessum stað svo ekki sé sterkara tekið til orða. Við vorum með alveg yndislega geit þarna sem að gerði í því að koma óhugnaðinum vel að og augljóst að hann hafði átt ættingja sem runnu þarna í gegn. Við skoðuðum húsakostinn sem að fólkinu var troðið inn í og svona til að byrja með þá voru þetta bara tölur, ógeðslega stórar tölur af fólki sem var myrt og drepið eins og sláturfé. Þetta náði ekkert til mín fyrr en við fórum að skoða persónulegu hlutina. Ferðatöskurnar sem merktar voru eigendum, fæðingarári og komudegi til A. Burstarnir, skórnir, kopparnir...allt í tugþúsundatali. Þarna var líka hólf með 2 tonnum af mannshári. Sem samsvarar 50.000 manns. Viðurstyggilegt og vitni um þá ómennsku sem þarna gekk á. Þegar okkur var svo sýnt klæði fólksins og litlu barnafötin og dótið...þá brotnaði ég niður og hágrét. Þarna á þessari stundu þá sló þetta mig og það allsvakalega. Ég dró mig bara til hlés og grét og slóst svo aftur í för með fólkinu eftir að ég var búin að jafna mig. Þetta var ólýsanleg ferð og eftir á er ég fegin að hafa farið því að þetta er eitthvað sem að maður gleymir aldrei og eitthvað sem að við megum ekkert gleyma að hafi átt sér stað. Óhugnalegt að ganga þarna um og jörðin var svona brúnleit...hreinlega aska frá fyrri tíð :S
Um kvöldið tókum við því svo bara rólega og pökkuðum dótinu okkar svo við værum tilbúin um morguninn að leggja eldsnemma af stað heim.
Við höfðum það mission að vera komin út á flugvöll á undan öllum rútunum með hinum bjánunum og lögðum því snemma af stað og vonuðumst eftir góðum sætum. Allt kom fyrir ekki, við vorum með þeim fyrstu út á völl en það var frjálst sætaval í vélinni heim = fyrstur kemur, fyrstur fær. Auðvitað þurfti að stimpla okkur út úr landinu og blessunin spurði mig hvort að ég héti Hafnarfjörður. Eins og við værum á stóru ættarmóti, afkomendur Hafnarfjarðar, Reykjavíkur og Kópavogs ???? Ég reyndi að halda andlitinu og hlægja ekki að henni því að hún hefði þá bara skotið mig á staðnum eða eitthvað. Ég komst í gegn eftir að hún hafði pikkað inn nafnið mitt með tveimur fingrum og settist niður. Liðið fór að skríða í gegn á sniglahraða og heimskan skein úr hverju andlitinu á eftir öðru, að okkur fannst. Það var meira að segja kona þarna sem að reyndi að koma hnífi í handfarangurinum sínum...sem var á stærð við sveðju !!! ekki alveg með fúlle femm...
Við slógumst fyrir sætunum okkar en sátum samt ekkert hlið við hlið. Þetta var langt og leiðinlegt flug þar sem var boðið upp á soðið kjöt :S svona eins og á leiðinni út. God, hvað það var ljúft að komast heim, í kalda vatnið og hreina loftið.
Ferðin var æðisleg í alla staði, lífsreynsla svo ekki sé meira sagt. Takk elsku kæri minn ( smjúts ) ;)
Svo tók við vinnuvika sem var bara 4 dagar, guði sé lof. Erfiðir en svo alltaf stutt í helgina.
Í gær fór ég svo með Ragnheiði minni að eyða peningum og við stóðum okkur vel. Keyptum helling af stelpudóti og í heildina fullkominn dagur að okkar mati. Ég eldaði svo ofan í okkur um kvöldið himneskan kjúllarétt ( fer bráðum að fá fiður, geri mér alveg grein fyrir því ) og við fengum okkur aðeins í tánna. Minn kæri og vinur hans fóru svo niður í bæ á skrall og ég lagðist sátt og sæl í bólið og er alveg eldhress núna enda þarf ég þess eftir að hafa setið hérna og slegið inn ævisögu mína. God, hvað þetta er orðið langt :S lofa því að blogga aldrei svona mikið aftur ;) hehehe

þangað til næst, hagið ykkur ;)

c",)