Í dag...

eru tásurnar mínar sáttar. Þær fengu nefnilega fótabað úr Dauðahafinu í gær og líkaði vel. Þetta var einmitt það sem þeim vantaði... Það var líka skellt einhverjum maska úr dauðahafinu í andlitið mitt svo að ég var þakin Dauðahafinu í gær...en lifi enn ;) þetta gekk bara vel, vel mætt og mjög skemmtilegt. Óvænta kakan féll vel í kramið hjá öllum...enda var hún mjög góð. Þorvarður fékk sér meira að segja í morgunmatinn því að hann gat ekki vakað eftir henni í gær.

Þurfalingarnir stálu nú aðeins senunni í gær en þeim virtist líka vel við athyglina sem beindist að þeim. Undu sér vel við að leika við töskur og svona, fengu stórmennskubrjálæði og héldu örugglega að þeir væru sko stærri en þeir eru að slást við bráð...Mícró þurfti svo að fá að kíkja aðeins inn í uppþvottavél og eftir það róaðist hann niður og leit á okkur syfjulegum augum áður en hann hneig niður algjörlega búinn með orkuna. Mér leið svo sem alveg eins þegar allir voru farnir og var ekki lengi að sofna með ánægðar tásur...

Mæli ekkert sérstaklega með því að fara út að hjóla snemma að morgni dags með hálfblautt hárið. Þurfti þess samt í morgun þar sem að það er frekar mikið að gera og fundur að slíta sundur daginn fyrir míns... :( En ég komst á leiðarenda en er eiginlega ennþá kalt og þá helst á afturendanum ;) langar mikið að skríða heim og undir sæng núna, kannski er ég bara að verða lasin...jibbí...því að það gerist aldrei. Á einhverjir við þetta að stríða þarna úti að verða aldrei almennilega veik ??? Ég er svo oft á mörkunum, get ekki réttlætt það fyrir mér að leggjast undir feld en er svo ekkert sérstaklega hress...

Best að skella í sig einum góðum bolla af grænu tei áður en haldið er áfram...puð og púl, eilíft puð og púl ;)

c",)