Jæja vinir og vandamenn... þá er míns komin til Gautaborgar eftir gott en strangt ferðalag. Ég reyndar lengdi líf mitt talsvert á fluginu yfir til Köben þar sem ég las Bridget Jones- á barmi taugaáfalls og grét af hlátri...aumingja fólkinu við hliðina á mér til mikillar gleði, það skildi ekkert hvað var í gangi, ég var sífellt að skella upp úr og þurrka tárin af hvörmum mér...alveg himnesk tuttlan sú :)
Svo þegar ég lenti í köben og rölti fram voru mínir elskulegu ættingjar það fyrsta sem ég sá...knúsaði þau heillengi og svo tókum við okkur til og villtumst aðeins um Köben en fundum svo loks Christianiu...og römbuðum inn á grænmetismarkað þar sem boggi bró stóð og skenkti grænmetisbuff í hungraða dani...og okkur :) fengum okkur aðeins að snæða hjá honum á meðan við biðum eftir að hann kláraði vaktina sína. Svo fórum við á röltið með honum í blíðunni þarna og skemmtum okkur konunglega við að horfa á eftir tíkinni hans rjúka út í vatnið þarna að synda. Þarna var reyndar einn pínulítill hundur á svamli...greyið fann ekki spýtuna sem hann í upphafi ætlaði að ná í svo að hann hringsólaði um vatnið...hvort hann drukknaði eður ei...tja veit ekki :/
Svo sýndi hann okkur leikskólann sem er mjög svo bleikur á litinn...sýndi okkur inn í hann og ég skil hann vel að hann finni sig í þessari vinnu og skil reyndar enn betur núna að hann sé ekkert á leiðinni heim. Reyndar svona fyrir vandamenn að vita að þá er hann vonandi á leiðinni heim um jólin og Míra blessunin ætti nú ekki að koma í veg fyrir það í þetta sinn þar sem það er búið að taka hana úr sambandi...blessaða ( varð að láta þessar gleðifréttir fljóta með fyrir ættingjana sko þar sem allir eru að vonast eftir að fá hann á skerið sem fyrst )
Kveðjustundin var erfið, en ég gerði mitt besta að knúsa hann þar til hann emjaði og þá kysstumst við á kinn og sögðumst sjást fljótlega...sem ég vona að verði raunin.
Við tók ökuferð yfir til Gautaborgar...eitthvað sem ég gerði síðast þegar ég fór til Partille í keppnisferð í mjög svo gömlu góðu dagana. Ekkert að marka þar sem sú ferð var farin í algjöru myrkri og ekkert sást. Á þessari leið rak ég augun í hvítar beljur..eitthvað sem að sést ekki heima og svo náttla ekkert nema tré og aftur tré. Stundum rofaði til og sást svona aðeins út fyrir veginn en alveg hreint ótrúlegt magn af trjám sem er hérna...sakna soldið víðáttunnar heima. Og skítalyktin...guð minn góður ég held að þeir séu að bera mannask.. á túnin hérna, alveg ólýsanlegt. Þórunn tók sig til og ók slatta af leiðinni á meðan við hin í bílnum átum upp á okkur neglurnar í ótta og skelfingu einni saman. Hún er að æfa sig þessa dagana fyrir bílprófið en hún stóð sig alveg með ágætum...þessi elska :)
Við skriðum svo heim um níuleitið í gærkvöld og þá var ég sem sagt búin að vera á ferðinni í rúman hálfan sólarhring. Ekkert skrýtið að ég sofnaði eins og steinn og svaf mjög vel. Við sváfum svo fram eftir í morgun en drifum okkur niður í miðbæinn eftir hádegið, skoðuðum mannlífið og fengum okkur kaffikrús. Búið að vera alveg hreint yndislegt hingað til...hér er heitt miðað við árstíma og ljúft að vera. Á morgun verð ég svo lyklabarn...hehehe
Jæja, best að halda áfram grátinum yfir hörmungum Bridgetar...
Kærlig hilsen til allihoppa...þangað til næst :)
Já..og svona first impression af svíþjóð...
hvítar beljur !!!!!!
tré, tré og aftur tré...
og innflytjendur í lange baner :)